Różana codzienność w oparach absurdu

(…)

- Mają państwo półśpiochy w rozmiarze 80?

- Coś się znajdzie. Dziewczynka czy chłopczyk? – sprzedawczyni rzuca okiem na Dunię.

- Dziewuszka. Ale proszę się tym nie sugerować i nie wyjmować nam tu niczego w lila róż.

-Ale jak to? Skoro dziewczynka to na różowo, to oczywiste. – sprzedawczyni unosi brew w geście zdziwienia.

- Niekoniecznie. Nie ma pani nic w innym kolorze? To w takim razie ja za te różowe kwiatki, falbanki, serduszka i Heloł Kitty dziękuję. – mówię odkładając gacie we wszystkich odcieniach różu. - Do widzenia.

- Do widzenia... Ale to przecież takie ładne, tak pasuje…!  – nie może przeboleć pani za ladą.

Kolorystyczny terror z czasów kompletowania wyprawki ma się w najlepsze.

Do kiedy to potrwa..?

(…)

Leśna jest nieżyciową idealistką.

Lubi, jak ludzie są w stosunku do siebie w porządku, jak nie łżą, uczciwie pracują, nie migają się od obowiązków i szanują bliźniego.

Leśnej nie raz wzrosło ciśnienie, gdy pod wieczór, po caluteńkim dniu tkwienia z dzieciną w domu odkrywała niedbale pirzgnięte do skrzynki, zmiętolone awizo. 

Treść głosiła, iż „adresata nie zastano w domu” , nierzadko też nosiło znamiona mozolnego przemalowywania odbitej stempelkiem daty na inną. Fajniejszą dla pana listonosza.

Leśna też nie raz odkrywała ku swemu zdumieniu i drgającej powiece, iż na dostępnej online stronie z monitoringiem przesyłek widnieją hasła-niespodzianki:

„Nieudana próba doręczenia”.
„Pozostawiono awizo.”

Czyż trzeba dodawać, że adresatka za każdym razem tkwiła na swym szacownym zadku w zaciszu swego apartamą?

Czyż trzeba nadmieniać, że adresatka bladego pojęcia o zielonym wyobrażeniu nie miała w temacie pozostawianego – jak twierdził internet – awizo?

Leśnej wzmożone ciśnienie zaowocowało wreszcie pracą twórczą pt. „Skarga”.

Poskarżyła się niedoszła odbiorczyni przesyłek pocztowych dobrym ludziom zwanym nadzorem. Poużalała na pocztowe obyczaje. Na nieodwzajemnione uczucia do d(o)ręczycieli, którym nie chciało się zajść pod drzwi raz, drugi i trzeci, i wcisnąć listu do łapy, tylko cichcem, chyłkiem i na jednej nodze umykali [no? dokąd? na piwo?..] spod skrzynki. 

Uroniła korespondencyjnie łzę nad komunikatami dostępnymi online, które jako żywo nie chciały się zsynchronizować z faktami i rzeczywistością.

Czy doczekała się odpowiedzi?

Bogać!

Wzruszyła się tedy Leśna. 

Wzruszyła ogromnie. 

I oczy jej na słupkach stanęły.

„(…) na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. w podawanych informacjach mogą występować braki danych czy niezgodności, a wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy. *”

„(…) nadmieniam, że informacja „nieudane doręczenie” oznacza, że kurier nie był pod adresem podanym na przesyłce *”

*podkreślenia Leśnej ku jej wielkiej uciesze

Leśna, z racji iż niedaleko  w ogonku stoi za dinozaurami, pamięta dobrze zamierzchłe czasy PRL-u i urzędy pocztowe, w których, aby zadzwonić do cioci z Sieradza lub wujka z Radomia, należało zamówić rozmowę, następnie wcisnąć się do ciasnej budki i czekać na połączenie. 

Pamięta te urzędy, w których panie z wąsem z namaszczeniem przybijały stemple na szarych kopertach. 

Pamięta powagę instytucji i poważanie dla klienteli.

Głębokie poważanie.

Takie w czterech literach.

Niewiele się od tamtej pory zmieniło.

Chyba tylko to, że panie z wąsem zaczęły wreszcie golić zarost.

(…)

„Mały Jasio kotka przy kominku spotkał…”

„…w ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy, w dziewiątym same tuczone świnie…”

„Hop sa sa i hop sa sa, czy – ktoś – widział –bez – pcheł – psa?”

„Dzik jest dziki, dziki jest zły, dzik ma bardzo ostre kły…”

„Żeby kózka nie skakała…”

Śpiewam, czytam, recytuję, miauczę, szczekam, mruczę, warczę, meczę, muczę i beczę…

Zdaje mi się, że w „Old McDonald had a farm” podmiot zdania jest zdecydowanie nietrafiony.

[że nie wspomnę o bezwzględnym wytykaniu wieku… „old”? – no ładnie to tak?]

Ija, ija o!

(…)

Kto by pomyślał - Stefan poszedł w odstawkę.

Ech, ta młodzieńcza niestałość w uczuciach…

Próbował jeszcze ratować ten związek, do nóg się rzucał, po stopach całował...

Na nic.  Dunia niewzruszona.

No skała, nie człowiek.

Na horyzoncie zamajaczył brand new absztyfikant. 

Taki jeszcze z metką i świeżym paragonem.

Romuald.

Dunia z miłości nosi go na rękach.

[czy nie powinno być czasem na odwrót..? czy to ze mnie obyczajowa konserwa wyłazi..?]

(…)

Gdy się złości, wierzga kopytami, trzaska mostki i marszczy brewki w jeden długi zygzak na czole.

O. się śmieje:

- Nawet z tą wścieklizną kochany z niej Glut. Nie oddałbym smarkatej za nic w świecie.

Ja też.

I czuję, że mój mięsień sercowy z powodzeniem okazałby się wystarczająco pojemny na jeszcze jedną taką.

Lub takiego jednego.

Kiepścizna

Bulgocze jej w nosie.
Kicha.
Prycha.
Kaszle.
Stoję z wycelowanym w niemowlęce czoło termometrem.
Wyjmuję fridę.
I... się zaczyna.
Kwiczy niczym zarzynany wieprzek, szamoce się, wyrywa mi rurkę z ręki, trzęsie łepetyną, majta rękoma i odnóżami.
Nie ma szans, by cokolwiek z tych bulgotów odessać.
Najmniejszych szans:/

Pomocy!

Czego użyć, co zastosować, co zadziała na bulgoczące nosem, uparte jak koza niemowlę, które nie daje sobie nawet na ćwierć milimetra wsunąć w nozdrza fridowej rurki..?
Żadne katarki i tym podobne w grę nie wchodzą...

Mantruje przez sen.
To znak.
Znak, że.
Dobrze wiem, że choróbsko się czai, psia mać.
Coś niedobrego się kluje.

Paradoks - w szpitalu złapała.

Ogłuszona obuchem w łeb matka buja się na podłodze.
Ogłuszone enigmatycznym wirusem dziecię kiwa się w łóżeczku.

Mam tak serdecznie dość, jak miewa się dość wściekłych upałów trzydziesty dzień z rzędu.
Jak miewa się dość uporczywego wiania prosto w uszy.
Jak usypiania dziecięcia piątą godzinę z rzędu.
[bezskutecznego]
Jak namolnych "kominiarzy" z kalendarzem na ten rok, za jedyne "pięć zeta"[ósmy kominiarz z rzędu w tym miesiącu - sieją ich..???"]
Jak lekarzy-ignorantów.
Jak biurokracji i biurokratów.
Jak "terminów na enefzet brak, ale prywatnie, za pół tysiączka, to my z pląsaniem i orkiestrą dętą na czerwonym dywanie".

Mam dość, jak jasna cholera.

Jak o żesz w cara Mikołaja.

Jak w wypipane gwiazdkami.

(Nie)mowlę, powiadacie…?

Gada.

Gada jak najęta.

Tak jak w niektórych domach bezustannie w tle szemrze radio, tak w państwie Duńskim pod obraz przewidziano permanentny podkład muzyczny w wykonaniu dziesięciomiesięcznej artystki - specjalistki ds. udźwiękowienia.

Padło wreszcie pierwsze ma-ma.

!

Po językowych modyfikacjach przeróżnych ma-mam, am-am a nawet mniam(!), Duńczyny aparat mowy wyprodukował wreszcie wyczekiwaną niczym deszcz nad Saharą ma-mę.

Upajałam się tą ma-mą (kierowaną  - a jakże! - do kota, ściany, Stefana, smoczka, łyżki, bandy mew za oknem oraz listonosza, czyli wszystkich oprócz zastygłej od tygodni w pozie wyczekiwania matki) przez dni kilka, by następnie znowu zostać wypartą przez trajkotane w kółko ta-ta-ta-ta-ta.

Ot, matczyny lingwistyczny niebyt los.

……………………………………………………………………………………..

Co i raz słychać także gromkie Nie! (niezależnie od kontekstu) z wizualnym ozdobnikiem w postaci energicznego kręcenia łepetyną na boki.

Nie zdziwię się, gdy razu pewnego głowa odpadnie jej wreszcie od korpusu.

………………………………………………………………………………………

Gdy nie gada, molestuje Stefana.

Uczucie wybuchło z nagła porażając publiczność (oraz samego Stefana) intensywnością i ognistą temperaturą.

Dunia wciera się w jego futro i z lubością obściskuje syntetycznego oblubieńca.

Nie wiadomo jedynie, ile też biedny Stefan będzie jeszcze w stanie znieść.

……………………………………………………………………………………..

W rzadkich chwilach, gdy nie gada, ani nie maltretuje uczuciami Stefana-niebożę, produkuje grymas zwany w kręgach rodzicielskich „babuszką”.

Wypchnięta dolna warga, założona na górną, jako żywo czyni z niej miniaturę bezzębnej babci, która zapomniała zainstalować sobie sztuczną szczękę.

Pocieszne.

Chillout

Zamykam drzwi.

Głęboki wdech.

Przede mną półtorej godziny bez dziecka.

Półtorej godziny bez przynieś-podaj-pozamiataj, podnieś z podłogi po raz osiemtysięcypięćsetdwudziestysiódmy, wytrzyj, zabierz zakazaną rzecz z łap, nakarm, przewiń…

Idę smagana padającym prosto w oczy deszczem i chłostana huraganowymi podmuchami. 

Jak to często na polskich trotuarach bywa, moczę co i raz nogi w niewinnie wyglądających kałużach, które okazują się być wypełnionymi wodą zdradliwymi kraterami.

Docieram na miejsce.

Sucho.

Ciepło.

Jasno.

Zostaję zaproszona do środka.

Zapadam się w wygodnym, miękkim fotelu.

Zaraz zajmą się mną troskliwe ręce.

W tle pobrzmiewa muzyka.

Przyjemne dźwięki wpadają mi przez ucho i wibrują w głowie.

A w tej wyświetlają się projekcje piaszczystych, rozgrzanych słońcem plaż, połyskującej seledynowo przejrzystej wody, lekko falujących na wietrze palmowych liści.

Po chwili przenoszę się myślami w górskie plenery. Rozglądam się i widzę, jak wokół mnie płyną chmury raz po raz odsłaniając ostre szpikulce tatrzańskich szczytów.

Och, jak boooosko…

Jak leniwie…

Żadnych pieluch, kaszki, pluszowych zwierząt, wózków do pchania, zakupów do zrobienia, stosów ubrań do wyprasowania, garów do pomycia...

Półleżę bezkarnie rozmyślając o niebieskich migdałach.

Delikatne dłonie dotykają teraz moich policzków.

Od-po-czy-wam…

.

.

.

.

.

.

W końcu wizyta dobiega końca.

Podnoszę się z fotela, ubieram i wychodzę.

Za sobą zostawiam drzwi z napisem „Gabinet dentystyczny”.

SPA dla matki.

Jak bum cyk cyk!

Urywki

(…)

Świat obdarowuje uśmiechem wzbogaconym o dwie jedynki – nówki sztuki.

- Kurczę, a taka fajna była z tą bezzębną paszczą – marudzi ojciec Duni.

- Spokojnie, za parę lat wypadną jej po raz pierwszy, za kilkadziesiąt zaś dorobi się sztucznej szczęki – pocieszam.

(…)

By małemu leniowi zechciał choć nieco drgnąć mięsień, szczujemy lenia porzuconą beztrosko książką.

Kombinuje wtedy, jak podpełznąć ku niej bez zbytniego przepracowywania się.

[czy oznacza to, że jak jej starzy, Dunia w przyszłości zostanie książkową maniaczką?..]

(…)

Niemowlęce menu poszerzyło się o nowe pozycje kulinarne.

Sztukamięs, czyli apetyczna (własna) stopa wraz z pluszowym dinozaurem zagościły w Duńczynym menu na stałe. 

Myślę, że wkrótce spokojnie będę mogła rozważyć zaprzestanie gotowania dla córki.

Zamiast bukietu warzyw ze schabikiem i owoców na deser plastikowy wstęp do dinozaura…

 i kąsek niemowlęcej stopy…

Z niezaprzeczalną oszczędnością dla domowego budżetu.

(…)

„Gdzie jest Pola? Wklepuję balsam, zaczynając od żeber – nie chcę dotykać od razu brzucha zimnym pachnidłem. Nie jest w środku niby wątroba czy inny narząd. Ona jest w mojej głowie. Mogę się jej domyślać pod pępkiem, ale jej tam sobie nie wyobrażam. Jest zupełnie gdzie indziej. Pola ma duszę i rozrosła się we mnie. Jest w moich palcach, kiedy ją głaszczę, w ustach, kiedy ją w myślach całuję, i właśnie w myślach, naprzeciwko mnie, śpi obok w łóżeczku. Kiedy się budzi, wskakuje z powrotem i daje się kołysać w brzuchu na spacerze.”

[„Polka” Manuela Gretkowska]

Czytam i czuję, że żal mi czasu ciąży, że to już za mną.

Paradoks. 

Bycia w ciąży nie wspominam przecież z maślanym rozrzewnieniem.

(…)

Gretkowska wtedy jeszcze nie wiedziała, że po urodzeniu dziecko ma się w głowie już zawsze.

Nawet gdy jestem sama, wciąż jestem z Dunią.

Wychodzę, a Dunia wozi się w mojej głowie niczym w dziecięcym wózeczku.

Pamiętam taki dzień, kilka dni po porodzie, szłam zalanym słońcem chodnikiem. Wracałam do domu ze sklepu. W domu zostało moje kilkudniowe dziecko, a ja kompletnie nie miałam poczucia bycia jego matką. Nie czułam się nią. Czułam się wciąż tą samą, pojedynczą, przedporodową Leśną.

I myślałam: „To przedziwne, to niemowlę w moim domu to już zawsze ze mną, już na zawsze będziemy z sobą związane..?”

A teraz, po dziewięciu miesiącach [mentalnej ciąży po raz drugi..?] jestem organizmem o dwóch sercach i umysłach.

Moja córka we mnie w(sz)czepiona.

(…)

Lęk separacyjny.

Amok, histeria, rozpaczliwy szloch, gdy na spacer powiezie Dunię ktoś inny niż ja. 

Niemowlęcy powóz wraca do mnie z zanoszącą się od płaczu zawartością z zapuchniętymi powiekami i nosem, którego Rudolf by się nie powstydził.

Serce mi pęka na miliard kawałków.

Niemożliwością jest dla nas wyjście choćby na kwadrans.

[Czas tylko dla nas – co to takiego..?]

Jesteśmy uwiązani na smyczy owego lęku.

Lęku?

Raczej separacyjnej fobii.

Do szewskiej pasji doprowadza mnie smętne kiwanie głowami przez mych bliskich, na siłę pragnących udowodnić Duni, że lęk separacyjny to egzaltowany wymysł współczesnych psychologów. 

Mit i legenda. 

Że to żaden lęk, tylko ja, matka, niepotrzebnie tak dziecko hołubię miast oddawać je wbrew szlochom, histeriom i czerwonym nosom społeczeństwu pod opiekę a samej udawać się w siną dal.

W siną dal, odnoszę wrażenie, udało się raczej wszelkie wsparcie i zrozumienie.

Czasem czuję się do bólu samotna na tej macierzyńskiej wyspie.

(…)

Ekscytuję się jej nabywanymi co i raz zdolnościami.

W życiu bym nie przypuszczała, że szarpnie mnie za serce widok klaszczącego dziecka, które tłucze powietrze łapkami  demonstrując niewerbalnie odpowiedź na moje pytanie „Duniu, jak się bije brawo?”

Banalne?

W kontekście własnego dziecka nawet banał jest niebanalny.

(…)

- Córko, a kto to teraz wszystko ma posprzątać? - pytam z wyrzutem.

- Mam ludzi od tego – zdaje się sugerować uniesiona brew na Duńczynym czole.

No ba.

Pozazdrościć zdyscyplinowanej służby.