sobota, 26 sierpnia 2017

Opary


- Mogę zabrać pieska? - pyta Dunia tuż przed wyjściem z domu do sklepu.
- Nooo... możesz, ale pamiętaj, że jak wczoraj go wzięłaś, to po jakimś czasie marudziłaś, że cię ręce bolą, że ci ciężko.
- A czemu było mi ciężko?
- Bo zadziałało prawo ciążenia. - wtrąca na to O. - Na twoje ręce oddziaływał ciężar pieska, a ciężar pieska to przyspieszenie ziemskie które wynosi 9,87 m/s do kwadratu pomnożone przez masę pieska. Zaś co do  masy to jest to miara ilości materii. - uzupełnił O. w ramach wyjaśnień końcowych.

Dunia wydała się ze wszech miar usatysfakcjonowana.
Wnoszę powyższe z braku dodatkowo zadanych kwestii do rozwikłania.

[matka ów wywód podziwia, jako że matka nie pojęła przemowy od mniej więcej 'Na twoje ręce...' po '...ilość materii']

Żyjemy bowiem, widzicie, w oparach pytań.
Żyjemy w oparach pytań sprzężonych ze zrodzonym w rodzicielskich trzewiach imperatywem natychmiastowych odpowiedzi.
Pytań jest pierdyliard, odpowiedzi zaś pierdyliard sto tysięcy dziewięć.
Jako że każde pytanie generuje odpowiedź, odpowiedź natomiast jest w stanie wykrzesać natychmiastowe pytanie z puli dodatkowych, to z kolei prowokuje bujne odpowiedzi na najbardziej nawet podstawowe pytania egzystencjalne.

[- Osa wleciała, wołaj tatę. - rzucam na wpół histerycznie znad stołu pośrodku śniadania.
- A co żeby nie było? - kontruje mi filozoficznie córka, konsekwentnie usiłująca dociec praprzyczyn wszelkich przedwsięwzięć zanim podejmie jakąkolwiek aktywność werbalno-fizyczną]

Jako rzekłam, żyjemy w oparach.

Czasami w oparach absurdu.
Bywa, że w oparach rodem z filmów Staszka Barei.

- Poproszę keczup! - domaga się Dunia. - Uuu... musiu, a co to jest..? - przeprowadza następnie drobiazgową analizę moja córka dziobiąc widelcem kawałek wysmażonego na złoto kurczka. - Pomidor?! - Wykrzykuje z wyrazem najwyższego zdegustowania. I odsuwa ów na bok. Jak najdalej od siebie, odpowiednio krzywiąc usta i marszcząc czoło.
- Nie lubię. - oznajmia wówczas światu małoletnia malkontentka z kurczakiem skażonym pomidorem na pół kilometra od siebie.

Keczup - yummy, yummy in my tummy.
Pomidor - I no like.

Acha.
Hmm.

---------------

Opary bywają  mocno, MOCNO niekonsekwentne.

- Musiu, nie chcę, żebyś chodziła do kuchni - oznajmia mi moje dziecko mniej więcej w co drugi wieczór.

Rytuał.
Odkładam do wyra, buźka w czółko, samoloty (czyt. kręcenie potomkinią niemal do zerzygu tuż przed desantem do łóżka), odpalanie kolorowych lampek na tzw. wieczorne smutki, przytulanie, pocieszanie...

- Musiu, chciałabym, żebyś poszła do kuchni, wtedy coś ci opowiem.

Hmm.
Czasem się gubię w tych dziecięcych życzeniach rodem z bajki dla małoletnich królewiąt.

---------------------------
- Spójrz tylko, - mówię do O. - gdzie twoja córka umościła dziś sobie miejsce do czytania.
- No ba, - rzecze ojciec domorosłej Czytelniczki - każde miejsce dobre.

Zwłaszcza jeśli to porcelitowy łazienkowy mebel.



---------------------------


Nie tylko dziecięce umysły spowite bywają w opary.

Te dorosłe także.

- Taka śliczna dziewuszka, ja się nie dziwię, że państwo prą ku kolejnemu dziecku - rzecze mi moja doktor, od wielu, wielu miesięcy aż nazbyt często widywana z bliska.
[w zasadzie śliczność dziewuszki to nie priorytetowy powód, ale niech będzie]

Doświadczam paradoksu relacji lekarz-pacjent.

Robi mi się ciężko na duszy, gdy muszę do niej pójść na kolejną wizytę dowodzącą tego, że wszelkie jej pomysły na ewentualną poprawę sytuacji spełzają na niczym.

Przed nami ostatni już taki nabrzmiały od potencjalnych możliwości miesiąc.


Opary bowiem z czasem przybierają formę toksycznych psując wewnętrzny mikroświat.

---------------------------------

Z usiłowaniami rozszerzenia owego mikroświata,
przy jednoczesnej próbie pozostania w stanie umysłowej równowagi pozostawiam,







leśna

poniedziałek, 19 czerwca 2017

Duńskie ciastko. Edycja limitowana A.D. 2014

- Pamiętasz, - mówi O. – ile tobołów było do taszczenia jeszcze półtora roku temu? Każde wyjście z domu było jak wprawa na biegun. A teraz? Prowadzisz dzieciaka za rękę, sama zje, „umyje” zęby, zdejmie skarpetki, wypije wodę z kubka nie wylewając na siebie połowy jego zawartości...
- Nooo… - potwierdzam wielce elokwentnie.

Mimochodem czuję, że mięsień sercowy pika mi gdzieś tamw zakamarku lekutkim żalem(?) podlanym sosem z ziaren sentymentu i łodyżek nostalgii.
Żalem dobrze wygotowanym.

Rośnie panna.
Zmienia się.
Zauważam to najczęściej dopiero podczas przeglądania pierdyliarda wypstrykanych dotąd zdjęć. [że też komputer nam jeszcze nie pękł od nagromadzonych pikseli]

To już nie mój maleńki zasiniały noworodek miauczący jak młode kocię. Już nie puszyste niemowlę, z rozkosznym drugim podbródkiem, fałdkami na brzuszku i kogucim grzebykiem w kolorze blond.
To także nie pijany młodocianą niestabilnością krasnal chwiejący się przy komodzie w usiłowaniach samodzielnego spionizowania kilkunastomiesięcznego ciała.

To mała dziewczynka.
Ze wzrostem ponad metr. [PONAD METR!]
Z włosami po pas.
Z kompletem ślicznych białych zębów.
Smukłymi palcami pianistki i długimi nogami przyszłej lekkoatletki(?).
Z tzw. charakterrrem.
[ojjj…! pierze fruwa, szkło zgrzyta, drzazgi lecą… zdarza się…]

Z ugruntowanymi upodobaniami oraz antypatiami.

[acz bywa kuriozalnie, vide:

- Co to? - pyta córka.
- Ananas - odpowiadam usłużnie.
- Dunia lubi ananasa - stwierdza latorośl, dla podkreślenia komunikatu kiwając płową łepetyną.
- Dziecko, - próbuję wtrącić kontrę ostrożnie - nigdy żeś go nawet nie spróbowała. Nie chciałaś mimo mego cierpliwego namawiania.

na nic to.
ona wie lepiej nawet bez konieczności przeprowadzania prób organoleptycznych.
w przypadku pożywienia, którego dziewczę {ponoć} nie lubi jest dokładnie TAK SAMO. nie musi próbować. wie sama z siebie, że "nie lubi"]


Z rozbujałą niczym wiosenne forsycje miłością absolutną do książek.
W języku zarówno ojczystym, jak i języku language.

[-…there were two in the bed and the little one said: roll over, roll over, so they all rolled over and one fell out. There was one in the bed and the little one said ‘goodnight’. – czytam po raz tysięczny.
- No! One fell OUT! – prostuje mnie młodociana koneserka literatury.]



[- No normalnie nie można przysiąść na kanapie, bo ta zaraz namierzy i leci z tym swoim „Przeczytasz mi bajkę?” – raportuje mi niby zagniewany O.]

Zatyka mnie z odurzenia miłością do niej, ale też, zupełnie jakby miłosne minerały i elektrolity musiały pozostać w równowadze, bywa że łkam sobie po cichu z niemocy.
Oraz poczucia rodzicielskiej niewydolności.
Deficytu pedagogicznych umiejętności.
[dostatecznie fachowej wiedzy..?]
No bywa.

Wszak [myślę sobie {naiwnie..?}]gdyby nie ten cień, nie byłoby przestrzeni zalanej pełnym słońcem.


Gdyby nie podsypana wprost na serce sól, słodycz doprowadziłaby mnie do zemdlenia.

- Musiu*, a jak Dunia zachowuje się nieładnie, to też  kochasz, tak? – pyta mnie córka, gdy jeszcze nawet nie zdążyłam ostygnąć po jakimś kolejnym ekscesie, jakich w pip i ciut ciut każdego niemal dnia.
- Oczywiście, dziecko – odpowiadam, i by ukryć świeczki w zmęczonych oczach, wtulam nos w jej kark.

Pachnie nieziemsko.
Wciąż najpiękniej na świecie pachnie dzieckiem.
Duńskim maślanym ciasteczkiem.
Słodkim, kruchym, wciąż świeżym, z lekkim posmakiem piołunu.
To jedyne w smaku ciastko, które mimo trzyletniego już stanu zdatności do spożycia, nic a nic nie traci na świeżości.
Ba!
Miesiąc za miesiącem zdaje się jedynie zyskiwać na chrupkości.
Nawet jeśli od czasu do czasu w poprzek przełyku okoniem stanie.

Moje duńskie ciacho, z trzyletnią politurą, nadziane bogato rodzynkami wzruszenia, kawałkami gorzkiej czekolady, okruchami migdałów i ziarnami codzienności smakuje przewybornie.

Zniewalająco.

..................................................................................................................................
* mamusiu w wersji duńczynej
..................................................................................................................................

Córko ukochana,
Wzrastaj nieco wolniej,
acz wciąż mądrością nie wszystkim dostępną.
Pielęgnuj w sobie ciekawość,
zdumienie
i zachwyt.
Hoduj wiarę w dobro,
świadomość istnienia zła 
i ufność w potęgę dobrej woli.

Sobie zaś życzę, by przyszło mi trwać przy Tobie dostatecznie długo, by móc osobiście przekazywać Ci to, na czego powiedzeniu tak bardzo mi zależy.

ja,
leśna, 

Twoja matka



sobota, 27 maja 2017

Zapamiętam

- No, oczywiście mogą państwo zrobić te badania na własną rękę, ale - nie będę czarować - okaże się to dość kosztowne.- wyrzekła pani doktor, jedną ręką już wystukując niezbędne literki na skierowaniu.

Fakt. Okazało się.
Po raczej pobieżnym acz wystarczającym do uzyskania stanu z kategorii "migotanie przedsionków" oraz "motyli trzepot portfela" skanie cenników wyszło, że nieco ponad połowa niezbędnych badań pożre okrutnie sporą część pensji. Nie mojej. Moja, zasiłkiem nawożona, nawet w całości nie zdołałaby pokryć bodaj połowy kosztów poniesionych z tytułu badań laboratoryjnych.
A powiedziałabym nawet, że i trzysta procent na niewiele by się zdało.

Zapadła zatem decyzja.
W poweekendowy  poniedziałek, po odwołaniu pierdyliarda różnych zajęć i spotkań, miało nastąpić tzw. przyjęcie na oddział.
Na dni kilka.
Celem.

Tymczasem, po drodze, równo w dzień matki.
Wracam z dziecięciem z pezetu*
Marudnym, jak zwykle w ciągu ostatnich kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu tygodni. Skok jakiś rozwojowy albo inszy epizod, wskutek którego ojciec z matką mają ochotę udać się w siną dal, jak najdalszą od własnego domu.
Bez biletu powrotnego bynajmniej.

Zachodzę do domu - niespodzianka.
Urokliwy minibukiecik "od córki", do tego wiącha polnych kwiatów od ojca tejże córki.
[piękny, wzruszający gest, O.... dziękuję:*]
Czuję, jak z moich gruczołów łzowych cieknie równie łzawa fizjologiczna ciecz.


Wieczór wczesny wita nas jojczeniem, popłakiwaniem, kopaniem w szczebelki łóżeczka.
Ten późniejszy każe się delektować regularną histerią, nieprzytomnością, brakiem możliwości uśpienia własnego dziecka.
Noc - nieprzespaniem, niespokojnością, stresem i palpitacją serca o piątej nad ranem.
Ranek natomiast wita nas malowniczym pawiem.
Gorączką.
Dziecięcą apatią.
Rota_kuźwa_wirusem zlizanym gdzieś z barierki przy zjeżdżalni bądź też innej drabinki rodem z pezetu.

Odwołujemy szpital.

Definitywnie, TEN dzień matki [wraz z przyległościami] sobie popamiętam.
Na bank.
......................................................................................................

- Patrz - mówię do O. stojąc na balkonie i lejąc strumień wody na zieleninę - jak człowiek się cieszy, gdy po całym ciężkim jak ołów dniu uda się na mikrosekundę wywołać na twarzy własnego dziecka miniuśmiech...

O. kiwa głową.

Ów miniuśmiech wpisuję sobie niniejszym w zwoje mózgowe.

Zapamiętam.
Na bank.

.........................................................................................................

*pezet=plac zabaw - wobec puchnącej z dnia na dzień wiedzy i świadomości Duni coraz częściej zmuszeni jesteśmy do posługiwania się metajęzykiem. Szczególnie, gdy posługiwanie się słownictwem doskonale jej znanym skutkować może rodzinną dysharmonią na skutek podsłuchania treści niepowołanych;)



poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Na pysk

Jeśli akurat to nie ja jestem tego dnia pierwszym skowronem ze spuchniętymi od niewyspania powiekami, rankiem budzi mnie odgłos tłumionego ziewnięcia dobiegający z łóżeczka w kolorze wenge.
Następnie słyszę: „Pi, pi, pi, piiii…. Hepi, hepi, hepi, bej, bej…pi, pi, piii..”.
Na bank oznacza to, że Dunia przytomna, obudzona, a do tego dorwała już swego ukochanego psa i oto przemawia do niego w swoim Duńsko-psim narzeczu.

[pytanie techniczne: czy Wasza progenitura także stosuje swoistą prywatną nowomowę skierowaną ku swoim ukochanym zabawkom..?]

Moje empatyczne dziecko szepce i szemrze w pluszowe psie uszy owe „pi, pi, piii” tak długo, dopóki nie ujrzy pionizującego się matczynego odwłoku.

[śmiem podejrzewać, iż gdybym uparła się gnić do południa, dziecko me byłoby zdolne w ciszy i spokoju doczekać tejże pory, by dopiero wraz z biciem południowych dzwonów oświadczyć ludzkości, że: „pi, pi, piii….”….]

Raz tułów wyprostowawszy, nie ma już zmiłuj.

- A co będziemy teraz robić? – dopada mnie każdego dnia (KAŻDEGO!) otwarte na interesujące odpowiedzi pytanie z ust Małoletniej.

I owych odpowiedzi trzeba niezwłocznie udzielić.

Zatem, zgodnie z zapowiedziami.
Chadzamy na „pacejek”, tudzież do „biboteki”; do [ukochanej – z wzajemnością!] pani Kasi; innym razem do pani Grażyny i Wandy*; do piekarni ( dzień bobry, [mamuśu, mogę sama poprosić? – pyta mnie Dunia jak zwykle doczekując się kiwnięcia głową] poposze buki z petkami dyni – wygłasza życzenie Duńka pokazując na palcach, że mają być dwie „buki”, te z dyniowymi pestkami)

*Duńczyne terapeutki. Anioły, nie ludzie.


Przedtem, w międzyczasie lub też potem Dunia „czyta” [wielka namiętność, która niezwykle mnie cieszy], „rysuje” [ponawiam pienia zachwytu], koloruje, wylepia, ogarnia niuanse bardzo zaawansowanej motoryzacji i technologię budownictwa 

[mamuśu, to nie po prostu auto, to betoniarka! albo: …koparka nabiera łyżką ziemię, a spychacz ją potem równa” -  na litość boską, ta dziewczyna nie ma jeszcze trzech lat, a ogarnia już budowlane arkana lepiej niż niejeden tzw. specjalista;)]

ponadto: - pomaga przyrządzać domowy chleb sypiąc do miski wszelkie potrzebne składniki; sprząta, pomaga, zamiata, wymiata, ćwiczy, trenuje i doskonali.

Aż dziwne, że doba taka giętka, wygina się godzinami i wytrzymałością.

Towarzyszę jej we wszystkim, co powyżej, co pośrodku i w tym, o czym jeszcze tu nawet nie wspomniano.

Na koniec dnia,
po wielu, 
wielu godzinach pracy,
zabawy,
wysiłku,
śmiechu,
frustracji,
łaskotek,
zmęczenia,
rutyny,
nowości,
dialogów,
monologów,
płaczu,
ciszy,
nerwów,
spokoju,
przytulania,
całusów,
ucieczek na znak protestu,
rzucania przedmiotami,
memłania ukochanego kocyka,
na koniec tego wszystkiego

padam.
na
pysk.

Zaniedbuję przyjacielskie relacje;
tępo odczytuję spływającą korespondencję;
w każdy poniedziałek beznadziejnie obiecuję sobie, że „odpiszę najdalej do środy”;
bezskutecznie staram się pozbyć  bólu napiętych mięśni;
usiłuję przypomnieć sobie mój ostatni urlop sprzed czterech lat;
staram się przypomnieć sobie te niedziele, gdy w dzień taki, jak dziś,
gdy deszcz wściekle siekł za oknem i dewastował mi florę na balkonie,
zwykłam zwyczajnie zakopywać się pod kocem,
z kawałkami kiwi i jabłka na talerzyku obok,
i zalegiwałam tak sobie w ciepełku, w tej leniwej scenerii, bez konieczności zajęcia się dzieckiem, wyczyszczenia mu nosa, wyprasowania stosu świeżo wypranej garderoby, przygotowania mu kolacji, bez imperatywu umycia mu zębów i wysuszenia płowych włosów.

Padam na pysk.

Średnio co pół dnia.

Z podobną częstotliwością jednak
uświadamiam sobie,
że
owe padanie na pysk
zbiega mi się z  wykwitem uszczęśliwionego banana
na zmęczonej gębie.


Dmucham zmęczeniem w dmuchawce szczęścia,


ziewając przy tym i trąc oczy piekące ze zmęczenia.

Dobrego zmęczenia.




poniedziałek, 27 marca 2017

Nigdy nie

Nigdy nie przeszłoby nam przez myśl, że przyjdzie nam wychowywać dziecko o większych niż przeciętne potrzebach.

...wszak każdemu rodzicowi rodzicielstwo jawi się rodem ze świata pełnego lukru, pudru i confetti. Na początku będzie spało jak Ańćka w kwiatkach, płakało sporadycznie, a od któregoś znamiennego tygodnia ziemskiej egzystencji, będzie obdarzać społeczeństwo bezzębnym, pełnym uroku uśmiechem... Dalszy rozwój zaś postępować będzie nad podziw książkowo. 

Czyż nie tak właśnie myśli sobie przeciętny, ufny w dobry los rodzic..?



Nigdy nie zgadlibyśmy, że źle przeprowadzony poród odbije się na nas trojgu w znaczący sposób.

...Przyczyna..? - pytają nas kolejni specjaliści po dobiciu się do drzwi ich gabinetów w ramach umawianych z wyprzedzeniem wizyt.
- Nikt tego jasno nie sprecyzuje, ale panuje niewypowiedziana na głos opinia, że problem tkwi w okołoporodowym niedotlenieniu. - odpowiadamy po raz milionosiemsettysięcytrzystadwudziestydziewiąty.


Nieważna w zasadzie pierwotna przyczyna.
Ważne brzemiemienne w skutki konsekwencje.

Nigdy nie... nigdy dotąd(!) nie braliśmy pod uwagę konieczności wzięcia Duni pod opiekę jakiejkolwiek fundacji.
Po prostu.
Dopóki dajemy sobie radę sami, dajemy radę.
Zawsze przecież w sekundę znajdzie się ktoś dużo bardziej potrzebujący.

Nie mamy intencji łamzania o datki kierowane na personalne konta.
O wspomaganie nas w kupnie pęczka marchewki, bułek i masła.
O pomoc w uiszczeniu opłaty za wizytę u kolejnego specjalisty.

Ale,
jeśli
wciąż
tkwicie
w
młynie
corocznego rozliczania
się
z
fiskusem
i...
zupełnie, ale to ZUPEŁNIE  nie wiecie, na co by przeznaczyć ów magiczny jeden procent,
podpowiem:

Jest takie pełne dobrych, kompetentnych ludzi miejsce, w którym Dunia i jej podobni otrzymują mnóstwo, MNÓSTWO profesjonalnego wsparcia, a które bez dodatkowej, z zewnątrz płynącej pomocy po prostu nie jest w stanie funkcjonować dalej samodzielnie na podobnym poziomie jakości, jak dotychczas.

Zatem jeśli machacie nad swoim PIT-em ręką bez pomysłu nad rubryczką związaną z oddelegowaniem swojego całego jednego wypasionego procenta własnego ciężko wypracowanego dochodu na rzecz kogoś potrzebującego,
niniejszym
z rumieńcem swoistego zażenowania,
acz z przekonaniem o słuszności podjętej decyzji,
podpowiadam,
by rzucić łaskawym okiem na poniższy apel:



Dunia,
Ryś,
Martyna, 
Lena,
Antek,
i wiele, (zbyt) wiele innych dzieci Waszą dobroć odczują na własnej skórze.


TE dzieci tę dobroć usłyszą sercem.

Ich rodzicom zaś niewątpliwie spocą się oczy.